سر نوشت

شاید اگر تئوری توطئه   را نه به صورت مطلق که تاحدی قبول داشته باشیم باید گفت که این اندک نگرانی خود باعث تحول که نه، خلق جهانی نوشد.  جهانی که تکامل آن نه هزاران و شاید بیلیونها سال، که دو دهه بیشتر طول نکشید و جمعیت آن در طول این دو دهه به ملیونها نفر رسیده است جهانی را چنین آزاد نامی چون جهان مجازی شایسته نیست . اما چرا تئوری توطئه؟ شاید شما آن را در آخر احتیاط بنامید به قول بوردیار برداشتها و واقعیتها چیزی نیست جز آنچه در ذهن شما ست پس آزادید هرچه را که خود نام مینهید

در اوایل دهه 60به دنبال پرتاب نخستین قمرهای مصنوعی اتحاد جماهیر شوروی به فضای ماوراء جو زمین و افزایش نگرانی ایلات متحده خطر حملات هسته ای احتمالی بلوک کمونیست و به منظور حفظ و حراست اسرار نظامی ارتش آمریکا در شرایط بسیار مخوف جنگ هسته ای ، از طرف «آژانس طرح های پژوهشی پیشرفته» آرپا، در پنتاگون این جهان بنیاد نهاده  شد . جهانی که ازلحظه ی الست به صورت شبکه ای طراحی شد

شبکه ی یاد شده که بر اساس سیستم تکنولوژی کلید های ارتباطی مستقل و مرتبط به بسته های اطلاعاتی جداگانه استوار گردیده بود به منظور جلوگیری از هدف قرار گرفتن آنها در یک جنگ هسته ای از دسترس مراکز فرماندهی و کنترل نظامی دور نگه داشته شد،به گونه ای که هر مجموعه ی اطلاعاتی ، مسیر خاص خود را درمیان مدار های ارتباطی مختلف شبکه ی مورد نظر، به صورت افقی طی می کرد و در عین حال ، امکان گرد آوری دوباره ی آنها را از هر واحد خاص به وجود آورد. مدتی بعد با پیشرفت تکنوژی دیجیتال امکان جمع آوری و بسته بندی هر نوع پیام و ازجمله اصوات ،تصویر،داده ، نماد و هر چیز دیگر و جهانی شد که اکنون ما در آنیم .

نخستین شبکه ی اطلاعاتی از این نوع که به عنوان قدردانی از موسسه ی بنیانگذار آن (آرپانت) نام نهاده شد

از سال 1969به روی پژوهشگران و دانشپژوهان دانشگاهها از جمله هاروارد و کالیفرنیا گشوده شد. در سال 1983 برای جداسازی کاربردهای نظامی و غیر نظامی شبکه ی مذکور،در کنار آرپانت که از آن پس به طور انحصاری در اختیار محققان دانشگاهی و مراکز علمی قرار داده شد و برای نظامیون شبکه ی میل نت طراحی شد مدتی آرپانت این شبکه ی میان شبکه ای آرپا _اینترنت خوانده میشد و سر انجام به اینترنت موسوم گردید

حال آنچه را در آغاز گفتم بدان رسیدم آن نگرانی از دشمن کار خود را کرد جهانی چنین را موجب شد اما هنوز این جزیره ساکنانی جز نظامیان و استادان و محققین دانشگاهی ندارد هنوز مدم (گذرنامه) ورود به این جهان اختراع نشده است اما مظاهر فرهنگ لیبرال و آزاد اندیشی و اعتراض گری در مراکز دانشگاهی آمریکا در

دهه 60و70در جنبش دانشجویی آرمانخواهانه ی آن کشور به خود نمایی پرداخته بود و استفاده از این شبکه ها برای این جنبش  وتلاش برای مردمی کردن آن به سبب کوشش های علمی  دانشجویان سهم عمده ای در توسعه ی آن ایفا کرد نهایتا"هم دو دانشجوی دانشگاه شیکاگو به نام های «وارد کریستنسن» و «راندی سیوس» مدم را در 1978 اختراع کردند و آن را آزادانه و بدون دریافت حق اختراع در اختیار عموم گذاشتند ، در همان سال سه دانشجوی دانشگاه دیوک نیز شبکه ی «یوزنت» را پدید آوردند که شیوه ای جدید برای اتصال مستقیم ومتقابل رایانه های شخصی از طریق خط تلفن را به وجود آوردند آنها هم از در یافت حق اختراع خودداری کردند زیرا که مهمترین ابتکار آنها ایجاد گروههای مباحثه و گفت شنود آزاد  و تبادل اخبار خاص بود و این یعنی آزادی بیان در جهان مجازی در حالی که دانشجویان شیکاگو بدون دریافت هیچ وجه ضمانی حق حیات آزاد را در اختیار ساکنان قرار دادند این سه دانشجوی دیوک آزادی بیان را بدون وجه ضمان در اختیار ساکنان شبکه ی مسکون گذاشتند تا شاید آرزوی جان میلتون و استوارت میل را بدون هیچ قید محدودیتی به جهان نو انتفال داده و بر اورده کنند اما افسوس که تندروهای جهان واقعی نیز تابعیت این جهان جدید را به آسانی گرفته اند آنها آزادانه آمده اند تا آزادی را در زندان مجازی منکوب کنند (فیلترینگ) و تروریستهای مجازی(هکرها) را به سراغ خانه های آزادی بفرستند که آنها را نابود کنند اما آنرا با جهان واقعی اشتباه گرفته اند چون در زندانهای مجازی نقب زدن آسان است  و آسانتر ازآن بنای خانه های نو است حتی برای آنها اما شاید هکرها این تروریست های مجازی در دنیای حقیقی شایسته چنین نامی نبودند چون هکر لغت مجعولی برای آنان است هکرها خود کسانی بودند دنیای سایبر را گسترش دادن آنان خوره های کامپیوتربودند به هکر معروف شدند که بعدها دراوخر  دهه ی 80 این واژه به کسانی اطلاق شد که با حمله به سایتهای تجاری ،دولتی و خصوصی هنر خود را که دنیای واقعی از آن محروم شده بودند به شکلی نوین گسترش دادند ،اما تروریستهایی در جان واقعی نیز هستند که از این فضا به نحو احسن استفاده میکنند مانند القاعده و در اوایل دهه ی 90 گروه زاپاتا در مکزیک به رهبری فرمانده مارکوس که از این شبکه جهت هماهنگی حملات تروریستی به مراکزتجاری سیاسی و نظامی استفاده میکنند که باید نام این جریان را تروریسم درجهان مجازی نام گذاری کنیم البته بسته  به نگاه ما به تروریسم و جریان هکرها را تروریسم مجازی نام نهیم. چون اینان سعی میکنند حق حیات مجازی را از بگیرند غافلند چون ساکن این جهان شدی مرگی در کار نیست  و هرلحظه ی آن حیات وزندگی دوباره ای است.